ΔΕΥΤΕΡΑ 24/2/2025 – ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΡΙΟ 3, ΩΡΑ 8:15 Μ.Μ.

Στη 12χρονη Μπέιλι αρέσει να παρατηρεί πουλιά και πεταλούδες να πετούν έξω από το φτωχικό σύμπλεγμα κατοικιών, όπου ζει με μέλη της αντισυμβατικής οικογένειάς της. Συναισθηματικά απομονωμένη, βρίσκει διέξοδο στη φιλία της με τον αλλόκοτο Μπέρντ, ο οποίος ψάχνει τη δική του οικογένεια. Η Βρετανίδα Άντρεα Άρνολντ αφηγείται με τον φακό της μια ιστορία ενηλικίωσης, όπου το φανταστικό παρεμβάλλεται στον ρεαλισμό της απεικόνισης του κοινωνικού περιθωρίου. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Επίσημο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών του 2024.

«Με τα δύσκολα προβλήματα μιας ενηλικίωσης ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, μέσα από την ιστορία μιας 14χρονης καταπιάνεται στη νέα της, δοσμένη με λυρισμό, ταινία, Bird (Πουλί), η Αγγλίδα σκηνοθέτρια Άντρεα Άρνολντ (Αγελάδα, Fish Tank).

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Άρνολντ καταπιάνεται με την ενηλικίωση ενός κοριτσιού. Ήδη, στην ταινία της Fish Tank, η «επαναστατημένη» 15χρονη ηρωίδα της, Μία, προσπαθούσε να βρει διέξοδο από μια ζωή «φυλακισμένη» σ’ ένα καταθλιπτικό, καταπιεστικό περιβάλλον, που την έκανε να αισθάνεται σαν ψάρι κλεισμένο σε ενυδρείο ψαριών (το fish tank του πρωτότυπου τίτλου).

Στο Bird, τα πουλιά παίζουν το δικό τους, άλλοτε ρεαλιστικό κι άλλοτε φανταστικό ρόλο (αγγίζοντας συχνά το σουρεαλιστικό), με τη 14χρονη Μπέιλι να προσπαθεί να βγει από το δικό της κλουβί, και να πετάξει, όπως τα​ πουλιά που συνεχώς βιντεοσκοπεί στο κινητό της. Ζώντας σ´ ένα μικρό καταθλιπτικό διαμέρισμα, κάπου στην περιοχή του Κεντ, μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό της, τον  πατέρα της και τη νέα φιλενάδα του και τα δυο παιδιά της, την οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί, η επαναστατημένη, διαρκώς ανικανοποίητη, Μπέιλι, βρίσκει διέξοδο φωτογραφίζοντας διάφορα πουλιά, πεταλούδες και ζώα, που γι’ αυτήν εκφράζουν την ελευθερία τους, ελευθερία που δεν βρίσκει ούτε από τον πατέρα της ούτε από τους άλλους γύρω της.

Ελευθερία που συναντά (ίσως στη φαντασία της) και στον παράξενο, με το θλιμμένο χαμόγελο άντρα, που ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά και την εντυπωσιάζει (αν και αρχικά δεν δείχνει να το εκτιμά)  τόσο με το αλλόκοτο όνομά του, Μπερντ, δηλαδή Πουλί, όσο και με την όλη συμπεριφορά του. Στοιχεία που, μαζί με την έναρξη μιας δύσκολης περιόδου στο έφηβο σώμα της Μπέιλι, η Άρνολντ εκμεταλλεύεται για να συνδυάσει το ρεαλισμό (αυτό που συναντάμε και σε άλλους συμπατριώτες της όπως ο Κεν Λόουτς και ο Μάικ Λι), με μια λυρική, ποιητική ατμόσφαιρα στην ταινία της, που αγγίζει εκείνη των ταινιών του Τέρενς Ντέιβις.

Με σκηνές όπως αυτή με τη βουτιά της Μπέιλι στη θάλασσα που αφήνεται στο νερό για μια σωματική και πνευματική κάθαρση, με τον Μπερντ να βρίσκει καταφύγιο στην ταράτσα της πολυκατοικίας, όπου ζούσαν οι γονείς που τώρα αναζητά, με τον Μπερντ να κάθεται σε μια προεξοχή της ταράτσας όπως ακριβώς κι ένα μαυροπούλι απέναντι από αυτόν, με το μαυροπούλι να μεταφέρει αργότερα, σε μια σουρεαλιστική σκηνή, το μήνυμα του μεγάλου αδελφού στην έγκυο φιλενάδα του, με τον Μπερντ προς το φινάλε να αποκτά φτερά, και γενικά τα πουλιά να χρησιμοποιούνται κάθε τόσο, στις πιο σημαντικές σκηνές, ως λάιτ-μοτίβ αλλά και ως σύμβολα, για όσα συμβαίνουν. Με την Άρνολντ να αντιμετωπίζει με αγάπη τα πρόσωπα της και να αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από τη νεαρή Νικίγια Άνταμς (Μπέιλι), όσο και από τους Φραντς Ρογκόφσκι (Μπερντ) και Μπάρι Κέγκαν (ο πατέρας).» (Κριτική της Νίνου Φένεκ Μικελίδη για το enetpress.gr)

Σκηνοθεσία & σενάριο: Αντρεα Αρνολντ Φωτογραφία: Ρόμπι Ράιαν Μοντάζ: Τζο Μπίνι Μουσική: Burial Πρωταγωνιστούν: Μπάρι Κέογκαν, Φραντς Ρογκόφσκι, Τζέιμς Νέλσον-Τζόις, Σάρα Μπεθ Χάρμπερ κ.ά. Διάρκεια: 119 λεπτά Γλώσσα: Αγγλική με ελληνικούς υπότιτλους Παραγωγή: Ηνωμένο Βασίλειο, Η.Π.Α., Γαλλία, Γερμανία, 2024